Franciszek Karol Blachnicki
Biografia
Franciszek Karol Blachnicki (ur. 24 marca 1921 w Rybniku – zm. 27 lutego 1987 w Carlsbergu) był polskim duchownym rzymskokatolickim, wykładowcą Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, organizatorem Krucjaty Wstrzemięźliwości, założycielem Ruchu Światło-Życie, twórcą Krucjaty Wyzwolenia Człowieka i Chrześcijańskiej Służby Wyzwolenia Narodów. Był więźniem obozów koncentracyjnych i prześladowanym przez SB. Po zakończeniu II wojny światowej kontynuował formację duchową i duszpasterską, prowadząc działania formacyjne w diecezjach i na uczelniach. W latach 60. i 70. XX wieku rozwinął ruch oazowy i koncepcję „wspólnoty wspólnot”, a także utworzył instytuty życia konsekrowanego oraz wspólnoty kapłańskie. W emigracji w Carlsbergu stworzył Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji Światło-Życie oraz Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów. Jego życie zakończył nagły zgon w 1987 roku; po latach IPN badał okoliczności śmierci.
Podczas wojny był żołnierzem kampanii wrześniowej, a następnie więźniem obozu Auschwitz (numer 1201). Po ucieczce i aresztowaniu był kilkunastomiesięcznym więźniem politycznym; przeżył nawrócenie w katowickim więzieniu dzięki lekturze Kazania na Górze. Po wojnie został kapłanem, posłanym do pracy duszpasterskiej i formacyjnej w diecezjach górnośląskich.
W 1957 zainicjował Krucjatę Wstrzemięźliwości; w 1963 zapoczątkował ruch oazowy, który przekształcił się w Ruch Światło-Życie. W 1981–1982 prowadził działalność emigracyjną, najpierw w Tivoli, a następnie w Carlsbergu, gdzie utworzył Międzynarodowe Centrum Ewangelizacji Światło-Życie oraz Chrześcijańską Służbę Wyzwolenia Narodów.
Po śmierci jego spuścizna jest kontynuowana przez Instytut im. ks. Franciszka Blachnickiego, a jego dorobek obejmuje liczne publikacje z zakresu katechezy i teologii pastoralnej.