Aniela Wolnik
Biografia
Aniela Wolnik urodziła się w Paruszowcu, dzielnicy Rybnika, w rodzinie polskiego listonosza. Jej rodzinny dom był miejscem spotkań Polskiej Organizacji Wojskowej. W I powstaniu śląskim została aresztowana w sierpniu 1919 roku; według relacji miała klęknąć i powiedzieć matce: „Pobłogosław mię, Matko, na śmierć za Polskę”, co przyniosło jej przydomek „śląska Inka”. Po zajściu trafiła do więzienia w Raciborzu na sześć miesięcy; była jedyną kobietą oskarżoną o zdradę stanu. Dzięki wstawiennictwu polskich adwokatów odzyskała wolność w lutym 1920 roku.
Następnie uczyła się i realizowała działalność społeczno-społeczno-kulturalną: założyła pierwszą żeńską drużynę harcerską ziemi rybnickiej (1920), zajęła się organizacją Towarzystw Polek, dyrygowała chórem o nazwie „Seraf” lub „Serafin”. W okresie plebiscytu na Górnym Śląsku angażowała się w działalność komitetu plebiscytowego w Rybniku, agitując przede wszystkim wśród kobiet, a także pracowała dla PCK. Podczas II powstania śląskiego przeżyła masakrę w Rybniku.
Podczas III powstania śląskiego pełniła funkcję sanitariuszki. Założyła drużynę sanitariuszek i działała u boku 5. Rybnickiego Pułku Piechoty na szlaku bojowym Ruda – Sławięcice – Koźle – Pogorzelec – Kłodnica – Góra Świętej Anny. Opiekowała się rannymi, których zabierała z pola walki, w szpitalu w Kłodnicy. Chociaż powszechnie powtarzana jest informacja, że otrzymała Order Virtuti Militari, nie potwierdzono tego w archiwach. W 1932 roku Wolnik została wybrana na członka zarządu Związku Byłych Politycznych Więźniów Narodowych województwo śląskie.
We wrześniu 1939 roku aresztowano ją i wywieziono do obozu Ravensbrück. Została uwolniona w 1945 roku podczas wyzwolenia obozu. Po wojnie uczyła muzyki w Zakładzie Sióstr Urszulanek w Rybniku, udzielała się także w harcerstwie.
Zmarła 22 lipca 1957 roku. Została pochowana na cmentarzu parafii Matki Bożej Bolesnej w Rybniku (sektor 1-I-13-6).